ถอนหายใจช้าๆ.. ทั้งๆที่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม แต่ฉันก็ถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วนแล้วในรอบสองสามวันมานี้ เหน็ดเหนื่อย เบื่อหน่าย เกียจคร้าน สงสัยกับตัวเองทุกสองนาที ว่าความอดทนของคนมันจะมีขีดสุดได้อยู่ถึงตรงไหน ฉันพยายามอยู่นะ พยายามที่จะอดทนให้ได้มากเพียงพอ ยิ้ม ให้ได้มากเพียงพอ .. พอถึงวันพรุ่งนี้ เวลาตรงนี้ก็จะกลายเป็นอดีตไปแล้ว อะไรแย่ๆ ที่ฉันกำลังเจอ พอวันต่อๆไป มันก็จะกลายเป็นอดีตไปแล้ว .. ขอฉันนั่งไทม์แมชชีนกระโดดไปอาทิตย์หน้าเลยได้มั้ย? TT__TT ปวดหัวรุนแรง คาดว่าเป็นเพราะอากาศร้อน และต่อมเครียดกระตุกอยู่บ่อยๆ แต่ถึงอย่างงั้น เกศก็ยังไม่กินยา สงสารตับไตตัวเองเหลือเกิน ที่จะต้องกลั่นกรองยาหลายขนาน ฉะนั้น ถ้าอดทนได้ ก็ตั้งใจจะลดละบ้าง … ที่บ้านเกศ ตอนนี้ก็คงจะปวดหัวกันอยู่ทุกคน มรสุมฤดูร้อนที่ผ่านเข้ามา ยังคงก่อความเสียหายหนักหนาทิ้งเอาไว้ให้ และดูเหมือนว่าเมฆหมอกจะยังคงตั้งเค้าไม่หยุดหย่อน เรายังคงหัวเราะกัน ยิ้มแย้มกันเหมือนเช่นทุกวัน แต่หลังจากมื้ออาหารจบลง และบ้านทั้งบ้านตกอยู่ภายใต้ความเงียบ เรื่องที่อยู่ในใจเราแต่ละคนก็ไม่ต่างกัน … วันพรุ่งนี้ จะเป็นยังไง ปิดท้ายด้วยรูปน้องชาย มันไปเปลี่ยนสียางเหล็ดดัดฟันมาเมื่อวาน กลับมายิ้มยิงฟันอวดอย่างภาคภูมิใจ ไชโย ขอให้ประเทศไทยรักกัน
Posted on April 22nd, 2009 by KateZila
Filed under: Blog | 1 Comment »
ช่วงนี้ ไม่ว่าจะเข้านอนดึกดื่นแค่ไหน ก็ยังคงตื่นนอนตอนเจ็ดโมงเช้าทุกวัน ร่างกายเกศมันคงชินกับเวลานี้ไปแล้ว ตั้งแต่สอนเช้าติดต่อกันทุกวันมาร่วมเดือน จะว่าดีก็ดีนะ.. เหมือนร่างกายได้จดจำเวลาอะไรที่แน่นอน แต่มองอีกแง่นึง.. มันก็เลยทำให้เกศง่วงเหงาหาวนอนตั้งแต่ยังไม่สองทุ่ม … พูดไปอย่างนั้น เอาเข้าจริง เกศก็ยังไม่นอนอยู่ดี แต่ไม่ได้แปลว่าหายง่วงเลยนะ = = สงกรานต์ทมิฬที่ผ่านมา เกศไปเชียงใหม่ เป็นทริปที่ร้อนระอุ สุดแสนยาวนานอีกหนึ่งทริป จากตอนแรกวางแผนกันไว้ว่าจะนอนเชียงใหม่แค่สองคืน แล้วก็อพยพไปต่อที่เชียงราย ไปๆมาๆ กลายเป็นว่าทนอยู่ที่พักที่เชียงรายไม่ได้ เพราะแมลงเยอะมาก สุดท้ายก็เลยย้ายกลับมานอนเชียงใหม่อีกสองคืน .. เพื่อนๆเกศทักว่า เกศกลายเป็นสาวเหนือไปแล้ว ได้จริงก็ดีสิ เกศวิ่งขึ้นลงเชียงใหม่ยังกับกรุงเทพ-พัทยา มาได้ระยะนึงแล้ว รักอากาศ อาหาร ทิวทัศน์ วัด หมา แมว ของที่โน่นจริงๆ และน้องชายเกศก็ชอบเหมือนกัน เห็นแว่วๆ ล่าสุด หมายมั่นปั้นมือจะเข้ามหาลัยเชียงใหม่ให้ได้.. ทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าจะเรียนอะไร ก็ได้แต่เอาใจช่วยให้น้องชายประสบความสำเร็จดังที่คาดหมาย พี่สาวมันจะได้ขึ้นไปเชียงใหม่ได้บ่อยๆ โดยมีข้ออ้างที่ฟังขึ้นเสียที ถ่ายรูปมาน้อยมาก ด้วยเหตุผลเน่าหนอนบางประการ ที่ไม่อยากจะเอ่ยถึง หนึ่งในนั้นคือไม่อยากพกกล้อง (กลัวกล้องเปียก) แต่จริงๆแล้ว สาเหตุหลักมาจากอย่างอื่น ที่พาลทำให้อารมณ์หมองหม่น [...]
Posted on April 20th, 2009 by KateZila
Filed under: Blog | 2 Comments »
เช้านี้ฉันมีเปิดคอร์ส Professional web design ที่บางกะปิเช่นเคย กลายเป็นว่าผูกขาดกับสาขานี้ไปแล้ว ก็ดีนะ เกศชอบสอนที่บางกะปิมาก นอกจากจะใกล้บ้านแล้ว ยังหาของกินง่าย แถมใช้จ่ายสะดวกอีกต่างหาก โรงเรียนอยู่ในโลตัสยังไม่พอ ยังอุตส่าห์มีตลาดรายรอบอีกสี่ส้าห้าตลาด ตั้งแต่ตลาดสด ตลาดแฮปปี้แลนด์ ห้างน้อมจิตต์ เดอะมอลล์ ตบท้ายด้วยตะวันนา แม่เจ้า !!!! นี่กะไม่ให้ฉันมีเงินเก็บกันเลยรึยังไง !! แล้วมาสอนที่นี่ทุกวัน จะพลาดได้เรอะ !!! ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะเดินหาซื้อรองเท้าแตะพลาสติกง่ายๆ สักสองคู่ เอาไว้เดินเล่นน้ำให้เพลิดเพลินตอนทริปสงกรานต์ที่กำลังจะมาถึง ตามธรรมเนียมแล้ว ก็ต้องรอให้แดดร่มลมตก ตลาดเปิดซะก่อน ถึงจะออกไปเดินเล่นเป็นคุณนายได้ จะให้ต่อกแต่กเป็นชะนีตากแห้งก็ไม่ไหวนะคะ คิดได้ดังนั้นแล้ว เกศก็จัดการนั่งทำตัวเพลินๆ อยู่ที่โรงเรียนถึงราวๆสี่โมง ก่อนจะย่ำต๊อกออกไปที่ตลาดตะวันนา ติดกับเดอะมอลล์ ยังไม่ทันข้ามฝั่งได้ดี ไอ้เกศก็ได้ผจญกับคนเยอะสมใจนึกมาก -*- ผู้คนแถวนี้คงใคร่กระหายการช๊อปปิ้งมาก (เออ ฉันด้วย) เบียดเสียดกันยังกะของแจก เกศไม่ค่อยซีเรียสอะไรกับการเดินเที่ยววันนี้มากนัก เพราะตั้งใจเอาไว้แล้วว่าอยากซื้อแค่รองเท้า ใช้เวลาเดินแค่สิบนาที เกศก็ได้รองเท้าแบบที่ต้องการมาแล้วสองคู่ ด้วยสนนราคาคู่ละหนึ่งร้อยบาท พร้อมข้าวเหนียว+แหนมเนื้อจากเจ้าของร้านเป็นของแถม แต่ประเด็นของโพสนี้มันไม่ได้อยู่ที่รองเท้าสองคู่กับแหนมหนึ่งตุ้มนี่หรอกนะ มันอยู่ตรงที่ว่า.. ทำไมของที่นี่มันเหมือนกันทั้งตลาดอย่างงี้ฟะ???? คือ [...]
Posted on April 7th, 2009 by KateZila
Filed under: Blog | 1 Comment »
อาม่า อากงคะ เชงเม้งปีนี้ หนูไหว้ช้าไปหน่อยนะคะ แต่หนูรู้ว่า อาม่ากับอากงไม่โกรธหนูหรอก ใช่ม๊า ปีนี้ หนูทำซาลาเปาให้ม่ากับกงกินด้วยนะ นึ่งเมื่อคืน เสร็จร้อนๆตอนตีสองเลยล่ะ ถ้าอาม่ายังอยู่ อาม่าคงสอนหนูปั้นซาลาเปาให้สวยกว่านี้ได้แน่ๆ แต่ถึงอาม่าไม่อยู่แล้ว หนูก็จะฝึกต่อไปนะคะ ม่ากับกงเป็นยังไงบ้าง อยู่บนโน้น คิดถึงหนูมั้ยคะ? หนูคิดถึงม่ากับกงมากๆ อยากให้ม่ากับกงได้มีโอกาสเห็นน้องกัญจน์ น้องกัญจน์โตขึ้นมากแล้วนะคะ ปีนี้ก็จะอายุ 17 แล้ว .. สูงท่วมหัวหนูเลยแหละ ถ้าม่ากับกงยังอยู่ คงต้องเอาแต่ขุนน้องกัญจน์ให้อ้วนขึ้นกว่านี้อีกแน่ๆเลย แต่ตอนนี้หนูอ้วนแล้วนะ !! พ่อกับแม่ก็สบายดีค่ะ ถึงจะเครียดเรื่องงานมากไปหน่อย แต่ก็ยังตลกกันได้อยู่ทุกคืนนะคะ ม่ากะกง ช่วยดูแลพ่อกะแม่ด้วยนะคะ หนูก็จะพยายามด้วย ถึงจะช่วยไม่ค่อยได้เรื่องเลย ตอนนี้หนูจะตั้งใจเรียน เป็นเด็กดี รีบจบออกมาช่วยพ่อกับแม่ทำงานค่ะ ม่ากงคะ ทานข้าวให้อร่อยนะคะ หนูต้องไปแล้วหละ พ่อกับแม่กับน้องกัญจน์ปักธูปเสร็จไปตั้งนานละ ชวนม่าคุยนาน เดี๋ยวข้าวเย็นหมด คิดถึงม่ากับกงนะคะ .. หนูเอง
Posted on April 6th, 2009 by KateZila
Filed under: Blog | 2 Comments »