จิตตก

อีกอาทิตย์ที่ยุ่งเหยิง โหย.. ยุ่งจริงๆนะ ทำไมอาทิตย์นี้มันถึงได้สับสน วุ่นวาย มากมายขนาดนี้ก็ไม่รู้ เริ่มจากงานโปรเจคที่มหาลัย (ไม่ค่อยคืบ T T – ขอบคุณนาวินที่ช่วยค่ะ) งานจิปาถะจัดเตรียมโน่นนี่ สำหรับร้านก๋วยเตี๋ยวที่จะเปิดวันศุกร์นี้ (เห้ย.. มะรืนนี้แล้วดิ !!) แล้วยังจะอุตส่าห์มีสอนรอบค่ำในวันอังคารกับพฤหัสแถมเพิ่มเข้ามาอีก (ฮือ..) ตาย ตาย เอาให้ตายกันไปข้างเลย เพื่อนเกศที่มหาลัยคนหนึ่ง กำลังจะถอดใจและขอดรอป ใจหายวูบ เพราะเป็นเพื่อนที่เกศสนิทที่สุดคนนึงในคณะเลยนะ ไม่รู้ว่าด้วยความเครียด หรือกดดันรุนแรงอะไร.. แต่หลังจากทุกคนทั้ังโวย ทั้งปลอบใจแล้ว เธอก็ยังยืนยันคำเดิม ฉันเบื่อ ฉันจะดรอป ก็สุดที่ใครจะต้านทานหัวใจ แต่เพื่อนๆไม่มีใครอยากให้แกดรอปเลยจริงๆนะ … เกศเองก็กำลังเบื่อตัวเอง เบื่องานที่ทำ เบื่อเวลาที่กดดัน เบื่อความขัดแย้งแข่งขัน เบื่อความสับสนวุ่นวายรอบๆตัว แต่ถ้าเกศจะถอดใจดรอป เกศก็รู้ว่าเกศคงไม่กลับมาเรียนต่อให้จบแน่ๆ และนั่นก็จะหมายถึงความล้มเหลวอีกครั้งของชีวิตเกศ ซึ่งเกศทนความปวดร้าวไร้ค่าของตัวเองแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว มันบ่อนทำลายจิตใจเกินไป.. ทำร้ายตัวเองเกินไป เกศตัดสินใจเรียนโท เพราะอยากให้ตัวเองมีคุณค่าอะไรในตัวให้น่าภูมิใจได้บ้าง เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะย่ำแย่แค่ไหน เกศก็ต้องดันตัวเองให้จบให้ได้ เกศต้องชนะตัวเองให้ได้ พรุ่งนี้เกศมีเรียนตอนบ่าย แล้วก็สอนต่อตอนค่ำ เป็นครั้งแรกในรอบ.. [...]

ไข้หวัดใหม่ สายพันธุ์ใหญ่ สองพันก้าว

อยู่ดีๆก็เจ็บคอ ตัวร้อน นอนกระสับกระส่าย ไข้ขึ้นจนตัวร้อนเหมือนตาจะลุกเป็นไฟได้ แต่ก็ยังทำตัวชิวๆ นอนเพลินๆ เอาผ้าชุบน้ำบิดหมาดมาโหมะหัว โหมะแขนขา และกินยาเป็นว่าเล่น พยายามไม่คิดอะไรมาก คิดซะว่าป่วยกับเค้าบ้าง จะได้อินเทรนด์ แต่ดูท่าทางคนรอบข้างจะไม่ชิวกับเราด้วยเลยแฮะ = =” ตัดสินใจโดดเรียนวันอังคาร และอาจจะลามไปถึงวันพุธด้วย ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้น พรุ่งนี้คงโทรบอกพี่ช้าง ฝากลาอาจารย์ที่เคารพทั้งหลายด้วย อยากเข้าเรียนวันอังคารมาก อยากดูงานเพื่อนๆ อยากฟังคอมเมนต์อาจารย์ วันพฤหัสสิอยากนอน แต่จำเป็นต้องไป เฮ้อ T T นอนดีกว่า

ไม่ได้เป็นอะไร

อย่าปิดบังฉัน เพียงเพราะเธอไม่ต้องการให้ฉันเสียใจ   เพราะทันทีที่เธอทำอย่างนั้น ความสบายใจในการอยู่ด้วยกัน มันก็หายไปหมดแล้ว     ฉันไม่ได้เป็นอะไร   เพียงแต่เกลียดที่เธอต้องมาคอยหลีกเลี่ยงใครๆ เพราะใส่ใจความรู้สึกของฉันอยู่เรื่อย ฉันโตแล้วนะ เข้าใจเองได้แล้วว่าเธอคุยกับใคร หรือหลบหลีกใครเพื่อฉันบ้าง   พอซักที เพราะมันทำให้ฉันเกลียดตัวเอง   พอซักที   อยากไปไหนกับใครก็ไป  . . . เลิกแคร์ฉันซักที