ฉันเหนื่อย ฉันสบายใจ
วันนี้เป็นวันที่สองแล้ว วันที่สอง หลังจากลูกจ้างตัวแสบสองคน เก็บข้าวของหนีออกจากร้านไป นั่นแปลว่า ฉันและพ่อกับแม่ต้องทำทุกอย่างในร้านเองทั้งหมด ตั้งแต่ร้านเปิด จนร้านปิด โดยไม่มีใครมาช่วยเลยสักคน เหนื่อยมาก ลำพังตอนมีลูกจ้างอยู่ ก็ทำอะไรแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว ตอนนี้เกศกับแม่ก็เลยวิ่งพล่าน มือขาขวิดกันพัลวัน หนักที่สุดก็คงจะเป็นช่วงเที่ยง ลนลานบริการลูกค้าไม่ทันและไม่ทั่วถึง หนักใจ ไม่รู้จะเพิ่มมือเพิ่มขาตัวเองได้ยังไงจริงๆ สาเหตุที่ลูกน้องหนีออกไป เป็นเพราะ “เค้าคิดว่าเราไม่รักเค้าเหมือนเดิม” อืม.. อะไรของมึง? ไม่เข้าใจว่ามันคิดว่ามันเป็นเจ้าของร้านรึไง หม้อกระเพาะปลา พวกมันทำไม่ดี ไม่สะอาด เราก็เข้าไปทำแทน.. มันก็โกรธ พอทำของเสียหายแล้วถูกต่อว่า มันก็หน้าเง้าหน้างอ ขอลาออก แล้วก็มาโวยวายว่าเราไม่รักมันเหมือนเดิม นี่เอ็งทำของตูเสียเป็นกิโลๆ จะให้ตูปลามปลื้มยินดีงั้นรึ? อีปลวก ญาติยังสบายดีอยู่รึเปล่า ไม่เข้าใจว่าเราทำอะไรผิดตรงไหน ทำดี ก็ชม อยากได้อะไรก็ซื้อให้ ไม่มีทีวีดู ก็ติดสัญญาณให้ ที่อยู่ที่กิน ข้าวปลาก็ซื้อมาประเคนให้ แล้วนี่เอ็งทำผิด ตูไม่มีสิทธิ์แตะต้องเลยรึ ตูเป็นเจ้าของร้านนะ แล้วอยู่ดีๆคิดจะไปก็เก็บข้าวของหนีไปเลย อื้มหืม.. แบบนี้เขาเรียกว่าสันดานใช่ไหม? ฉันว่าใช่นะ ไม่เป็นไร อยากไปก็ไป ฉันไม่ง้อ [...]
Posted on November 17th, 2009 by KateZila
Filed under: Blog | 8 Comments »