KateZila’s Blog

ลมพัดมาอีกแล้ว..

อากาศแปรปรวนทุกวัน .. เหมือนอารมณ์ของฉันไม่มีผิด

งานการยังคงเยอะเหมือนเดิม
และฉันก็ยังคงดองมันเอาไว้เหมือนเดิม

อะไรแย่ๆ ก็ดูจะคงที่อยู่เหมือนเคย

แต่ฉันรู้ว่า ฉันกำลังเปลี่ยน

…

ไม่มากก็น้อย.. แต่ฉันกำลังเปลี่ยนไปอีกแล้วจริงๆ

ในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลงก็ไม่รู้เหมือนกัน

เปิดร้านก๋วยเตี๋ยวมาได้เดือนที่สองแล้ว

คนเริ่มรู้จัก เริ่มเข้าร้านเยอะขึ้น
มีลูกค้าประจำแล้วด้วยนะ

ทุกวันนี้ ถ้าไม่มีเรียนและไม่มีสอน (หรือถ้าโดดเรียนได้)
ฉันจะตื่นตีห้า ไปประจำการอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหลังอมตะนคร
ชื่อร้านเถ้าแก่ลี่

ใช่.. ชื่อฉันเองแหละ ลี่เจวียน

หน้าที่หลักของฉันในแต่ละวัน คือรับผิดชอบน้ำซุปทั้งฝั่งเนื้อและหมู
เพราะฉะนั้น พอถึงร้าน ฉันก็จะพุ่งตรงไปตรวจหม้อ ตรวจเตา และเริ่มคั่วเครื่องแกงใส่ซุป

แม่จะเดินไปดูแลทุกอย่างหลังร้าน ย่างหมูแดง ทอดหมูกรอบ ตุ๋นซี่โครงหมู
พ่อเป็นมือมีด รับผิดชอบเชือดพวกเนื้อสด หัวใจ หมู และทุกๆอย่างที่ใช้ของมีคม

เตรียมงานกันเสร็จราวๆเก้าโมง
จัดร้าน ไหว้พระ กินข้าวเช้ากันตอนราวๆสิบโมง

พอสิบเอ็ดโมงครึ่งก็เริ่มรับลูกค้า ยาวไปถึงบ่ายโมงนิดหน่อย
ฉันรับออเดอร์ส่งให้แม่ที่อยู่หน้าเตา เสิร์ฟน้ำ แจกหนังสือพิมพ์ เก็บเงิน
พ่อประจำโต๊ะหมูแดงหมูกรอบ คอยแล่คอยหั่น
และแม่อยู่หน้าเตา ลวกเกาเหลาตามแต่ออเดอร์ที่ฉันส่งให้

..

เราปิดร้านกันตอนบ่ายสามกว่าๆ

คนหมด ของหมด

ขากลับบ้านแวะแมคโครซื้อของแห้งที่ขาดบ้าง ส่วนของสด ต้องรอเข้าตลาดเช้าวันรุ่งขึ้น
กลับถึงบ้าน ห่อข้าวที่เหลือจากร้านมากินกันเป็นข้าวเย็น

อาบน้ำทำอะไรเสร็จก็ราวๆสองทุ่มสามทุ่ม

หลังจากนั้นฉันก็จะหลับเป็นตาย

…

แล้ววัฏจักรประจำวันก็จะหมุนวนแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ยกเว้นวันไหนที่ฉันมีเรียนหรือมีสอน ก็จะไม่ได้ไปช่วยที่ร้านด้วย
แต่จะกลับบ้านมาซักผ้ารีดผ้าของทุกคนในช่วงบ่ายแทน

เคลียร์งานบ้านเสร็จหมดบ้าน พ่อกับแม่ก็จะกลับมาจากร้านพอดี

เอาจริงๆ ชีวิตแบบนี้มันก็สนุกดีเหมือนกัน

ฉันเริ่มชินกับการตื่นนอนตอนตีห้า และเข้านอนตอนหัวค่ำทุกวันแล้วนะ

เมื่อไหร่ก็ตามที่ตายังเปิดอยู่หลังสี่ทุ่ม (เช่นวันนี้)
ฉันจะเริ่มเวียนหัว ปวดตา พะอืดพะอมเหมือนจะอ้วกออกมาให้ได้

แต่วันนี้ ฉันไม่อยากนอน

…

อะไรบางอย่างก็ไม่รู้ พัดหมุนวนอยู่ในหัวมาได้สักอาทิตย์นึงแล้ว

ฉันว่ามันบั่นทอนเกินไปนะ ใกล้ๆจะทนตัวเองไม่ไหวแล้วด้วย

ความรู้สึกที่ว่าตัวเองกำลังเปลี่ยนไป .. มันก็เป็นเรื่องดี
แต่มันแย่ตรงที่ ความรู้สึกไม่แน่ใจในตัวเองมันดันตามมาด้วย

..

ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?

ตกลงแล้ว ฉันต้องการอะไรกันแน่?

..

เกลียดจริงๆที่ไม่เคยรู้จักหรือเข้าใจอะไรในตัวเองเลย

ได้แต่ปล่อยให้ตัวเองเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทุกที

..

แย่จริงๆ

Posted on September 20th, 2009 by KateZila
Filed under: Blog