เปิดเทอมแล้ว

อาทิตย์ที่สองผ่านไป งานโหมกระหน่ำเข้ามาแทบจะไม่เป็นนอันหายใจแล้ว ทั้งงานลูกค้า และงานเรียน เวลาพักผ่อน เกศก็ยังคงมีอยู่ .. แถมใช้อย่างฟุ่มเฟือยเสียด้วยซ้ำ นอนเท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ …. เมื่อวาน เกศกับพ่อแม่ ไปไหว้พระที่อยุธยา วัดพนัญเชิง เรื่องราวย่ำแย่เกิดขึ้นกับบ้านเกศไม่เว้นแต่ละวันเลย ช่วงนี้ ไม่แปลกที่พ่อกับแม่จะพลอยเศร้าสร้อย หงอยจิตไปด้วย ทำบุญบ้างอะไรบ้าง ให้หายใจหายคอคล่องขึ้นก็คงดี .. แดดที่วัดร้อนแรง แผดเผา แต่ยืนใต้ร่มเงาต้นไม้แล้วก็เย็นสบายดี เกศเดินเปลือยฝ่าเท้า เหยียบพื้นร้อนๆไปทั่ววัด มองดูคนโน้นคนนี้ ทุกคนก็คงมีเรื่องเดือดร้อนในใจกันหมด ชีวิตนี่มันยากจัง น้องกัญจน์ไม่สบาย กลับมาบ้านด้วยอาการไข้สูงถึง 39 องศา ตาลีตาเหลือกพาน้องไปโรงพยาบาลที่อยู่หน้าบ้าน หมดค่าหมอ ค่ายา ค่ารักษา ไปพันห้าร้อยกว่าบาท ถ้าพรุ่งนี้ไข้ไม่ลด ก็ต้องไปตรวจเลือดเช็คไข้เลือดออกอีก .. ขอร้องแกมบังคับ ให้น้องหยุดเรียนอยู่ที่บ้าน พรุ่งนี้ก็เลยใช้ชีวิตอยู่บ้านกับน้องชายสองคน ส่วนพ่อแม่ไปหาลูกค้าตั้งแต่เช้าตรู่ .. แต่สัญญาเอาไว้ว่าจะกลับมาภายในครึ่งวัน ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็จะเป็นครั้งแรกในรอบเดือนเลยนะ ที่ได้อยู่พร้อมหน้ากันสี่คนเกินครึ่งวัน เรื่องร้ายๆ กับเรื่องดีๆ มันชอบมาพร้อมๆกันซะจริง … รักษาสุขภาพนะคะทุกคน

อดทน

ถอนหายใจช้าๆ.. ทั้งๆที่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม แต่ฉันก็ถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วนแล้วในรอบสองสามวันมานี้ เหน็ดเหนื่อย เบื่อหน่าย เกียจคร้าน สงสัยกับตัวเองทุกสองนาที ว่าความอดทนของคนมันจะมีขีดสุดได้อยู่ถึงตรงไหน ฉันพยายามอยู่นะ พยายามที่จะอดทนให้ได้มากเพียงพอ ยิ้ม ให้ได้มากเพียงพอ .. พอถึงวันพรุ่งนี้ เวลาตรงนี้ก็จะกลายเป็นอดีตไปแล้ว อะไรแย่ๆ ที่ฉันกำลังเจอ พอวันต่อๆไป มันก็จะกลายเป็นอดีตไปแล้ว .. ขอฉันนั่งไทม์แมชชีนกระโดดไปอาทิตย์หน้าเลยได้มั้ย? TT__TT ปวดหัวรุนแรง คาดว่าเป็นเพราะอากาศร้อน และต่อมเครียดกระตุกอยู่บ่อยๆ แต่ถึงอย่างงั้น เกศก็ยังไม่กินยา สงสารตับไตตัวเองเหลือเกิน ที่จะต้องกลั่นกรองยาหลายขนาน ฉะนั้น ถ้าอดทนได้ ก็ตั้งใจจะลดละบ้าง … ที่บ้านเกศ ตอนนี้ก็คงจะปวดหัวกันอยู่ทุกคน มรสุมฤดูร้อนที่ผ่านเข้ามา ยังคงก่อความเสียหายหนักหนาทิ้งเอาไว้ให้ และดูเหมือนว่าเมฆหมอกจะยังคงตั้งเค้าไม่หยุดหย่อน เรายังคงหัวเราะกัน ยิ้มแย้มกันเหมือนเช่นทุกวัน แต่หลังจากมื้ออาหารจบลง และบ้านทั้งบ้านตกอยู่ภายใต้ความเงียบ เรื่องที่อยู่ในใจเราแต่ละคนก็ไม่ต่างกัน … วันพรุ่งนี้ จะเป็นยังไง ปิดท้ายด้วยรูปน้องชาย มันไปเปลี่ยนสียางเหล็ดดัดฟันมาเมื่อวาน กลับมายิ้มยิงฟันอวดอย่างภาคภูมิใจ ไชโย ขอให้ประเทศไทยรักกัน