ปล่อยเหม่อ..
หลายครั้ง ฉันลืมตา มองไปข้างหน้า ทั้งที่ไม่รู้ว่าสายตากำลังจับจ้องอะไรอยู่ ฉันเรียกอาการนี้ว่า ปล่อยเหม่อ มันเป็นช่วงเวลาสูญญากาศทางความคิด ที่แม้แต่ฉันเอง ก็อาจไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่เลยก็ได้ … ฉันกำลังเป็นแบบนั้นอยู่.. และที่แย่ที่สุด คือฉันเป็นแบบนี้มาแล้วกว่าสองอาทิตย์ สองอาทิตย์แล้ว ที่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร คิดอะไร มองเห็นอะไร หรือแม้แต่กำลังคุยกับใครในเรื่องอะไร ฉันเกลียดความล่องลอยไร้จุดหมายแบบนี้ แต่ก็ไร้ความสามารถที่จะจัดการใดๆกับมันโดยสิ้นเชิง ก็คงทำได้แค่ ปล่อยให้มันผ่านไป แหละหวังใจว่ามันคงดีขึ้นในสักวัน พรุ่งนี้ ฉันสอนแต่เช้า ช่วงนี้ฉันมีสอนตอนเช้าทุกวันเสาร์และอาทิตย์ นั่นหมายความว่า ฉันจะต้องตื่นเร็วกว่าปกติ และเข้านอนให้เร็วกว่าที่เคยชินอีกหนึ่งเท่าตัว ร่างกายประท้วงฉันอยู่ทุกวันด้วยอาการปวดล้าอิดโรย แต่นักเรียนห้องนี้ก็น่ารักจริงๆ ฉันไม่ใช่ครูที่ดี.. แต่ไม่เคยหยุดคาดหวังให้ตัวเองเป็นครูที่ดีในสักวัน ทุกวันนี้ ฉันจะพยายามอย่างที่สุด ที่จะได้ทุ่มเทให้กับการสอนอย่างเต็มที่ .. (ถึงแม้หนังตาจะหนักสักแค่ไหนก็ตาม) ….. อยากมีแรงใจมากกว่านี้ อยากมีพลังกายมากกว่านี้ แต่ตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน …… เพิ่งรู้ว่าการอยู่คนเดียวมันเหงาแค่ไหน เพิ่งรู้ว่าทุกอย่างรอบตัวมันไร้ชีวิตแค่ไหน เพิ่งรู้ ตอนที่มันสายไปจริงๆ เพ้อเจ้อ ทำรายงานต่อดีกว่า
Posted on January 31st, 2009 by KateZila
Filed under: Blog | 3 Comments »