สองเหมียวน้อย Tiger Lily

ตัวอ้วนยักษ์นั่นคือพี่ไทเกอร์

ส่วนสาวเหมียวหน้าหวานที่นอนใต้เตียงฉัน ชื่อน้องลิลลี่

พี่ไทเกอร์เป็นเหมียวฟูอายุสองเดือนกว่า
เกิด 18 ตุลา 54 กินเก่ง อ้วนกลม ขับถ่ายเป็นที่ และขี้อิจฉามากๆ

เห็นหน้ามันครั้งแรก รู้อย่างเดียวว่ามันต้องชื่อไทเกอร์เท่านั้น
ลายยังกะเสือ แถมดุยังกะเสืออีกต่างหาก

ไทเกอร์เป็นเหมียวตัวนิ่ม หน้างอ ไม่ค่อยขี้อ้อนเท่าไหร่ แต่ก็ปล่อยให้อยู่ตัวเดียวไม่ได้  ..งงไหม?
คือ มันจะไม่ชอบนัวเนียออดอ้อน รวมถึงไม่ค่อยชอบให้อุ้มอะไรอย่างนั้น
แต่ถ้าปล่อยให้อยู่ตัวเดียวโดยไม่มีคนอยู่ใกล้ๆ
พี่แกจะร้องโวยวายงอแงตลอด

ขี้เหงาแล้วท่ามาก ว่างั้นเถอะ

ทุกวันนี้ไอ้เสืออ้วนตัวนี้จะมีความสุขกับการโดดมานอนข้างๆหัวฉันตอนกลางดึก
เบื่อๆก็ตะครุบแข้งฉันไปงั่มเล่น อะไรแบบนั้นหละ = ” =

มาดูอีกเหมียวนึงบ้าง

สาวน้อยตัวนี้ ชื่อลิลลี่ (แอบพิมพ์ชื่อผิดที่รูปนิดนึง ..ช่างมันขี้เกียจแก้)
เหมียวลี่เกิด 17 พฤศจิกา
เรียกว่าห่างกับพี่ไทเกอร์ได้เดือนนึงพอดี

ลิลลี่เป็นสาวน้อยน่ารัก กินจุมาก และยังใช้กระบะทรายไม่ค่อยคล่องซักเท่าไหร่
ไม่แน่ใจว่าที่ยังใช้กระบะไม่คล่อง เพราะใช้ไม่เป็นหรือกลัวไอ้เสืออ้วนตัวบนกันแน่
แต่ตอนนี้ ทั้งแม่ ฉัน และน้องกัญจน์ ก็พยายามเป็นพี่เลี้ยงสอนใช้กระบะแมวอยู่
หวังว่าจะเก่งขึ้นในเร็ววันนี้

มาถึงวันแรก เหมียวลี่ก็ได้ที่ประจำของตัวเองเรียบร้อย คือชั้นวางแฟ้มบัญชีของแม่
ดูท่าทางมันถูกชะตากับที่ที่ว่ามากๆ นอนอยู่ที่เดียวไม่ยอมไปไหน
นานๆจะหิวที ก็เดินออกมากินทีนึง เล่นซักพัก แล้วก็เดินไปนอนต่อที่เดิม ตลกดี

โดยรวมแล้วทั้งสองเหมียวก็ดูแข็งแรงและมีความสุขดี
เสียแต่ว่ายังไม่ค่อยจะถูกกันเท่าไหร่ก็แค่นั้นแหละ = =”

อันนี้มันเป็นปัญหาโลกแตกของคนเลี้ยงแมวรึไงกันนะ

ตอนกลางวันก็ไม่ค่อยจะมีปัญหาอะไรกันเท่าไหร่หรอก
แต่พอตกกลางคืนนี่สิ ขู่กันแฟร่ๆซะจนต้องจับแยกห้อง

เรื่องของเรื่องคือ ไอ้เสือไทเกอร์มันหวงห้องฉันมาก
อยู่ข้างล่างก็แยกกันอยู่ไม่ได้เป็นอะไร
แต่พอขึ้นห้องนอนเมื่อไหร่ ไทเกอร์จะไม่ยอมให้น้องได้อยู่สุขเล้ย
ขู่แฟร่ไปแฟร่มาเป็นสงครามแมวตลอด

ผลที่ได้ แม่ก็เลยบอกว่าให้ลิลลี่นอนข้างล่างแล้วกัน
ที่นอนโปรดของลี่ก็อยู่ข้างล่างด้วย
กระบะทรายมี อาหารพร้อม สองแมวน่าจะหลับอย่างเป็นสุขมากกว่า

ระหว่างที่อัพบล็อกอยู่นี่ ไอ่ไทเกอร์ก็นอนเหยียดสบายใจอยู่ใต้เตียงเรียบร้อยแล้ว
ส่วนเหมียวลิลลี่ก็นอนอุ่นอยู่บนแฟ้มบัญชีที่ประจำของมันเหมือนเดิม

ไว้ค่อยหาวิธีปรองดองแมวต่อวันหลังละกันนะ =w=”

คืนนี้เป็นคืนสิ้นปี

พรุ่งนี้ก็ขึ้นปีใหม่แล้ว
ฉันมีกำหนดไปรับแฟน(พ่อทิดสึกใหม่) ที่สนามบินก่อนเที่ยง
แล้วค่อยพามากินข้าวที่บ้าน และเล่นสองแมวตอนเย็นๆ

ขอให้คืนนี้เสียงพลุไม่ดังจนนอนไม่ได้ก็แล้วกัน

แต่นึกอยู่หลายวัน ก็ยังคิดไม่ออกว่าควรจะเขียนอะไรออกไปยังไงดี
เปิดเข้ามาแล้วก็ยังนั่งพิมพ์ๆ ลบๆ อยู่หลายรอบ

เอาเข้าจริง.. แค่สามบรรทัดต้น ก็ปาเข้าไป 15 นาทีแล้วแฮะ

สรุปเลยแล้วกัน

สั้นๆ ง่ายๆ ว่า ฉันมีคนมาขอแล้วนะจ้ะ ><

เรียบง่าย สไตล์ถนัดของเค้าล่ะ

แถมไม่มีชอยส์อื่นให้เลือกด้วยนะ !! ร้าย !!!!

นอกจากหน้ากระดาษแผ่นนี้

สิ่งที่เขียนในแผ่นอื่นๆ คือตารางเวลาและแผนการดำเนินการชีวิตในปีหน้า (และปีต่อๆไป)
พร้อมวาดรูปประกอบเป็นช่วงๆด้วยเสร็จสรรพ

เริ่มจากการบวชในช่วงปลายปีนี้ และเชิญผู้ใหญ่มาสู่ขอช่วงต้นปีหน้า

ซึ่งถ้าไม่มีอะไรผิดแผน
ฉันและแฟนก็จะเข้าสู่พิธีวิวาห์ช่วงปลายปีหน้านี่ล่ะ

อุกรี๊ดด >.<

ถัดจากวันที่ฉันได้เห็นกระดาษแผ่นนี้ 2 วัน

แฟนฉันก็มาคุยกับพ่อและแม่ที่บ้าน
ซึ่งก็คือเมื่อวานนี้

เรากินอาหารเย็นมื้อใหญ่ (เป็นปกติ) ร่วมกัน
และหลังจากอาหารเย็นมื้อนั้น แฟนฉันก็เอ่ยปากขอฉันกับพ่อ

จริงๆพ่อกับแม่ก็พอรู้ เพราะฉันเกริ่นให้ฟังไว้ก่อนบ้างแล้ว
แต่ขนาดรู้อยู่ก่อนแล้ว การพูดคุยก็กินระยะเวลายาวนานมากๆ
ถ้าจำไม่ผิด น่าจะสัก 3 ชั่วโมงได้มั้ง

บรรยากาศเหรอ.. ไม่เครียดหรอก
(ถึงแม้จริงๆแล้ว ในใจทุกคนจะเครียดก็เถอะ)
แต่มันก็ออกมาแนวเฮฮาครึกครื้นเป็นปกติของบ้านฉัน และหนักไปทางเผาลูกสาวซะมากกว่า

พูดได้ว่าการพูดคุยผ่านพ้นไปด้วยดีละนะ
เพราะมันเป็นการรวมตัวพูดคุย ของคน 3 คนที่รักฉันมาก
ก็ไม่รู้จะเรียกว่ามันเป็นเรื่องไม่ดีไปได้ยังไง

ด้วยความไวปานสายฟ้า

แฟนของฉันก็ได้ฤกษ์บวชเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
คือวันที่ 24 ธันวา ที่จะถึง
และบวชยาวเรื่อยไปจนจบวันหยุดปีใหม่

ตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าแฟนจะสามารถบวชปลายปีได้อย่างแผนที่ตั้งใจจริงๆ
แต่ก็ดีใจนะ เพราะจริงๆแล้วมันก็เป็นฉันเอง ที่ยืนกรานจะให้แฟนบวชก่อนแต่งให้ได้

คริสตมาสอีฟพอดี อากาศที่เชียงใหม่คงหนาวมาก

ฉันยังไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ไปงานบวชของแฟนไหม
ด้วยภาระและการงานที่มี ทำให้ฉันลางานยากมากเหลือเกิน
แต่ถ้าไปได้ ฉันและพ่อแม่กับน้องชาย ก็อยากไปร่วมงานมากจริงๆนะ

ไม่อยากทำได้แค่อนุโมทนาบุญอยู่ไกลๆเลย

พอสำหรับวันนี้ก่อนดีกว่า

เขียนนานๆแล้วชักเขินแฮะ

วู้

ฉันก็ได้ค้นพบว่า

1. กษิราคิดถึงแฟนโคตรๆ
และ
2. กษิรากระหายการช๊อปปิ้งมากกกก

เกือบเดือนเต็มๆที่นั่ง / นอน / ทำงาน อยู่แต่ที่บ้านไม่ออกไปไหน
เงินเดือนแทบไม่พร่องเลยเหอะ ขอบอก

แถมคุณแฟน คอนโดก็โดนผลกระทบจากน้ำท่วมเต็มๆ เลยลี้ภัยกลับเชียงใหม่ ไม่เจอหน้ากันเกือบเดือน
ปล่อยให้อิฉันนอนตรอมใจร้องไห้หงิงๆเป็นหมาหัวเน่าอยู่ตั้งนาน

แต่ในที่สุด ..

น้ำท่วมมันก็ต้องมีวันลด ถูกไหม~

ฉันเดินทางกลับไปทำงานที่ออฟฟิศย่านอารีย์ตามเดิม
พร้อมกับซดโกโก้เฉาก๊วยปั่นระหว่างทำงานได้อย่างเป็นสุข
และหน้าคอนโดของคุณแฟน น้ำก็แห้งสนิทแล้ว จึงเดินทางกลับมาอยู่กรุงเทพเช่นเดิม

อรา อรา ชีวิตกลับเข้าสู่ภาวะปกติอีกครั้ง

ดังนั้น เราจงช๊อปปิ้ง !!!

(หาเรื่องโคตรๆ)

ออกจากบ้านแต่เช้า เทียบเท่าเวลาเข้างาน

มุ่งตรงสู่สยามด้วยทีท่าทะมัดทะแมงขีดสุด

จริงๆของที่อยากได้มีไม่มาก
แต่อยากใช้เวลาเดินเที่ยวกันแบบชิวๆ เพลินๆ มากกว่า

แล้วก็เพลินจริง
จัดเต็มไปเลยตั้งแต่ 10 โมงเช้า ยัน 5 โมงเย็น

และสิ่งที่ฉันได้กลับมาวันนี้ก็คือ

1. กรอบมือถือพิกเล็ดสุดแหวว แทนปลอกซิลิโคนหลวมโพรกอันเก่า .. โอย อันนี้ปลื้มมวาก

2. ลิปสติก canmake เบอร์ 04  สีพีชเบจ นู้ดๆซีดๆครีมๆ เลิฟ

3. สมุดกริด 1 เล่ม แทนเล่มเดิมที่ใช้จนหมดเกลี้ยงทุกหน้าแล้ว (สามย่านจงเจริญ)

4. ปกผ้าหุ้มสมุดลายเก๋ 1 ชุด เลิฟมาก

5. สีย้อมผมยี่ห้ออะไรซักอย่าง (ลืม) ซึ่ง ณ ขณะนี้กำลังนั่งหมักหัวอยู่ .. เริ่มรู้สึกว่านานเกินไปนิดๆ

หมดละ เท่านี้แหละ
จริงๆตอนแรกอยากได้ออกาไนซ์เจิดๆสักเล่ม
แต่เลือกไปเลือกมาให้ตายก็ไม่ถูกใจ อยากได้กระดาษกริดเหมือนเดิม
ก็เลยสรุปออกมาว่า ซื้อสมุดเดิม แล้วเติมปกผ้าเก๋ๆไปแทนละกัน เวิร์ค และประหยัด
เบื่อลายเมื่อไหร่คงให้แม่แกะแพทเทิร์นแล้วเย็บอันใหม่ให้ใช้ต่อ อุอิ

พอละ อัพนิดๆหน่อยๆพอเป็นพิธี

ปิดท้ายด้วยรูปฉันกับกรอบมือถือใหม่สุดปลื้มละกัน

จบเนียนๆ

ปล. อัพบล็อกเสร็จไปล้างสีผม ..ตูกลายเป็นฝรั่งไปแล้วกรี๊ดดด
ปล่อยไว้นานเกิ๊น เค้าให้แช่ไว้ครึ่งชั่วโมง นี่ล่อไปชั่วโมงครึ่ง T___T

จ๊ะเอ๋ ~~

ในที่สุด ฉันก็ได้ฤกษ์เบิกเว็บใหม่ซักที
หลังจากดองต่อเนื่องยาวนาน มาเป็นระยะเวลา 1 ปีเต็ม

1 ปีเต็ม !!

โห.. โคตรขี้เกียจเลยนะคะเนี่ยกษิรา

รู้สึกตัวอีกที ก็พบว่าตัวเองไม่ได้เขียนอะไรลงบล็อกมา 1 ปีแล้ว
ได้แต่ปล่อยเวลาและเรื่องราวต่างๆ ไหลผ่านตัวเองไป
ผ่านไป

สุดท้าย ก็เหมือนความเป็นตัวเองค่อยๆ หายไปด้วย
ทั้งๆที่เคยเขียนไดอารี่ทุกวันไม่ได้ขาดเสียด้วยซ้ำ

อย่ากระนั้นเลย ไหนๆ..
- ช่วงนี้ก็ออกไปไหนไม่ได้ (น้ำท่วม)
- แฟนก็ไม่อยู่ (อพยพหนีน้ำท่วม)
- อุปกรณ์ก็พรั่งพร้อม (เสบียงตุนช่วงน้ำท่วม)

ก็ใช้เวลานี้นั่งโมเว็บใหม่ซะเลยละกัน (เย~)

เริ่มงานตอน 10 โมงตรง

..โมเสร็จเอาตอน 5 โมง 15

ด้วยความรู้เท่าหางอึ่งขึ้นสนิมของฉัน
ก็เลยตัดสินใจว่าคงทำได้แค่โม theme ชาวบ้าน

เอาไว้มีเวลาเมื่อไหร่ คงได้นั่งบ่มตัวเก็บเกี่ยวความรู้จากพี่เม่น และหัดทำ theme ของตัวเอง

บล็อกเก่าของเดิมที่เคยเขียนไว้ ขุดมาอ่านๆดูแล้ว ก็พบว่าไม่อยากเก็บเท่าไหร่แฮะ
เลยเลือกมาแค่สามสี่ตอนที่เป็นความทรงจำ ไม่อยากให้หายไป
ที่เหลือก็ลบทิ้งซะให้เหี้ยน

และแล้วก็เสร็จออกมาประการฉะนี้

ทะแด ~

(น่าตื่นเต้นตรงไหน)

เอาเถอะ ขอแปะหน้าตาเว็บเก่าไว้เป็นที่ระลึกหน่อยละกัน

วุ้ย แต่ก่อนนี่ก็ทำไปได้

เกศไม่ดูข่าวทีวีมาอาทิตย์นึงแล้ว

บ้านนี้ เมืองนี้
ดูกี่ที่ก็ไม่เหมือนประเทศไทยที่เกศเคยรู้จัก

หดหู่ เศร้า เครียด อึดอัด
และทำอะไรไม่ได้

ไม่อยากมองออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อที่จะเห็นคนเกลียดชังกัน
ใส่ร้ายกัน ฆ่าฟันกันเอง
เพียงเพราะคิดเห็นไม่ตรงกัน

เห้ย มันเป็นบรรยากาศที่โคตรเศร้าเลยนะ

แล้วคนตัวเล็กๆอย่างเรา

จะทำอะไรกับเหตุการณ์บ้านเมืองแบบนี้ได้มั่งล่ะ

ด้วยความรู้สึกอันคุกรุ่นนี้ โครงการออกแบบสังคม ก็เลยถือกำเนิดขึ้น
นำโดยบักเก้อ สาวกฟ0นต์ระดับแกรนด์
และตามด้วยเหล่าสาวกชาวฟ0นต์จำนวนมากมาย ที่อยากจะทำอะไรเล็กๆเพื่อสังคมบ้าง

โครงการที่ว่านี้ พูดง่ายๆ ก็คือการแสดงออกถึงเจตนารมย์ของรุ่นอย่างเราๆ
(แหน่ะ อนุมานว่าตัวเองก็เป็นวัยรุ่น)
ให้ออกมาในรูปแบบที่เป็นแบบ เราๆ นี่แหละ

บ๊ะ เอาเป็นว่ากดเข้าไปอ่านวาทะของบักเก้อ ผู้ริเริ่มโครงการกันโดยตรงเลยดีกว่า
DesignThailand@f0nt.com

หรือใครสนใจจะเข้าไปเยี่ยมชมหน้าบ้านของโครงการ ก็เชิญเข้าไปได้ที่นี่
หน้าบ้าน

และสำหรับคนที่เล่น twitter
ก็กด follow @designthailand กันได้เลย

โครงการนี้เริ่มต้นเมื่อวันที่ 23 เมษา

(ซึ่งก็คือเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมานี่เองนะ!)

มาถึงตอนนี้ก็ผ่านไปแค่วันกว่าๆ
แต่ได้รับเสียงตอบรับและผู้สนใจเข้าร่วมแบบล้นหลามรวดเร็วมาก
เป็นบรรยากาศอุ่นๆ ฟุ้งๆ ยิ้มทั้งน้ำตา น่าชื่นใจ

เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่า ยังมีคนไทยอีกหลายคน ที่อยากเห็นความสงบเกิดขึ้นเนอะ

เกศเองก็ร่วมกับเขาด้วยเหมือนกัน

ยังมีอีกเยอะนะคะ

กดเข้าไปดูผลงานที่เข้าร่วมแบบเต็มๆกันได้ ที่นี่

ใครที่สนใจอยากเข้าร่วมโครงการ ก็ส่งผลงานมาเข้าร่วมกันได้เยอะๆเลยนะ

ไม่ได้จับเมาส์วาดรูปมานานแล้ว

เหมือนทำส่วนหนึ่งของตัวเองหล่นหายไประหว่างทาง
อยากจะตามเก็บกลับมา .. แต่ก็ได้แค่เศษเสี้ยวนิดเดียวเท่านั้น

สนิมเกาะ ทั้งมือ ความคิด และตัวตน

ก็วาดบ้างอะไรบ้าง

สองปีผ่านมาแล้ว

คิดถึงรูปนี้จัง..

กษิราประสบอุบัติเหตุรถชนมาได้เกือบอาทิตย์นึงแล้ว

ยังคงตัวชา หายใจช้า เหม่อลอยไร้สติ
จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ ยังไม่หายเสียที

เพื่อนๆบอกว่า ของอย่างนี้มันคงจะทำให้ผวาไปอีกซักระยะ

สำหรับเกศ .. คงจะอีกซักระยะใหญ่ๆเลยละนะ

ชนครั้งแรกก็ล่อซะ 18 ล้อ .. แถมบนมอเตอร์เวย์อีก
ยังคงแปลกใจอยู่ทุกวัน ว่าที่หายใจอยู่ตอนนี้มันฝันไปรึเปล่า

โชคช่วยเหลือเฟือจริงๆ

จงใจไม่อัพบล๊อก ในวันที่โดนชน

เพราะยังทำใจไม่ได้ ที่จะต้องนึกถึงช่วงเวลาตอนนั้นอีก

แต่เอาเข้าจริงแล้ว ภาพทั้งหมดกลับไม่เคยหายไปเลย
หลับตาทุกครั้ง นั่งนิ่งๆทุกครั้ง
ภาพตอนรถหมุน โดนชน รถเหวี่ยง เสียงล้อ เสียงเบรค
ทุกอย่างมันยังคงหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลา

หลอนกันซะจนนอนไม่ได้
ต้องผวาสะดุ้งตื่นกลางดึกทุกคืน

เกศแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ด้วยการเปิดเพลงค้างไว้มาสามสี่คืนแล้ว
เหมือนจะดีขึ้น.. แต่ก็เปล่า

ยังคงปวดใจ และคิดถึงรถมาก
สงสารน้องซิตี้ที่รับเคราะห์แทนซะบุบรอบคัน

ทุกวันนี้เห็นซิตี้สีเดียวกันวิ่งบนถนนแล้วหัวใจมันจะเจ็บแปล๊บๆ

..
แล้วภาพตอนชนก็จะแว๊บเข้ามา

เป็นอย่างนี้ทุกวัน
ทรมานจังเลย

คำถามที่เกศเจอบ่อยมาก

คือ ไปชนอีท่าไหนเข้า

ตอบจริงๆนะคะ .. เกศไม่รู้

เกศไม่รู้จริงๆ และไม่สามารถลำดับเหตุการณ์อะไรได้
ตอบใครไม่ได้ตั้งแต่ตอนประกันมาถึงแล้ว

เกศจำได้แต่ว่า .. ด้านท้ายรถ โดนกระแทก .. จากไอ้ 18 ล้อสีแดงคันเมื่อกี้แน่ๆ

แล้วรถก็เสียหลัก หักขวา
แล้วก็หมุน
หมุน
หมุน
ชน
เสียหลัก
กระเด็น
หมุน
หมุนอีก
ชนอีก
กระเด็นอีก
ชนอีกแล้ว
หมุนอีกแล้ว

เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนมันตั้งลำตรงได้ยังไงก็ไม่รู้

แล้วเกศก็ช็อค
เบี่ยงเข้าซ้าย แล้วจอดนิ่งๆ

มือสั่น ตัวเย็น และควานหาโทรศัพท์

ตัวเลขแรกที่กด .. คือเลข 9 .. ซึ่งเป็นเบอร์ด่วนสำหรับโทรหาพ่อ

พ่อรับสาย
เกศบอกพ่อว่า .. พ่อ หนูรถชน

แล้วจากนั้นทุกๆคน จากรถคันอื่นๆก็วิ่งเข้ามา

คู่กรณีเกศมีเยอะมาก

เยอะ .. มาก

ไม่รู้ใครรุมชนเกศบ้าง เพราะเกศหมุนกวาดไปทั่วๆ ครบทุกเลน
.. เลนละสองรอบ

รถหลายคันเทียบเข้ามาจอด และคนหลายคนวิ่งเข้ามาดู

ว่าเกศยังมีชีวิตอยู่มั้ย

ขณะนั้นเกศกำลังถือสายพ่อ .. เสียงรอบข้างวุ่นวาย
ตะโกนถามว่าเกศเป็นอะไรหรือเปล่า

เกศลดกระจก และบอกทุกคน พร้อมๆกับบอกพ่อไปด้วยว่า เกศไม่เป็นอะไร
ยังไม่ตาย
แต่ตกใจ ตกใจจริงๆ

พ่อบอกให้เกศใจเย็น และโทรเรียกประกัน

เกศกดโทรศัพท์หาประกัน และเดินออกจากนอกรถ
มองไปยังรถคู่กรณีที่เริ่มเข้ามาจอดเรียงกันเป็นตับ

ไม่กล้า.. ไม่กล้ามองรถตัวเอง

รถเกศ ทำประกันชั้น 1 กับไทยพาณิชย์

พักเดียว เจ้าหน้าที่ก็โทรมาถามทางตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุ
แน่นอนว่าเกศพูดจาไม่รู้เรื่อง

เกศยื่นโทรศัพท์ให้พี่คู่กรณีช่วยบอกทางกับประกันให้ แล้วตัวเองก็เดินดูสภาพรถ

อยากจะร้องไห้

นี่เกศรอดตายมาได้ยังไงก็ไม่รู้

เป็นคำถามที่เกศสงสัยอยู่ในใจ และคู่กรณีทุกคนก็คงสงสัยเหมือนกัน

รถหลายต่อหลายคันเริ่มเข้ามาจอด และคุยด้วย
บางคันที่ไม่เป็นอะไรร้ายแรง ก็เข้ามาให้กำลังใจ แล้วขับจากไป

จนสุดท้าย ก็เหลือแค่เกศกับรถ 18 ล้อ และคู่กรณีที่ไฟหน้าแตกกระจายอีกหนึ่งคัน

..

เรายืนคุยกัน

เกศบอกว่าเกศจำอะไรไม่ได้ เพราะเกศตกใจมาก

พี่คู่กรณีบอกว่า ก็ควรจะตกใจหรอก หมุนเสียขนาดนั้น
ถ้าไม่เห็นกับตาตัวเอง จะคิดว่าดูหนังอยู่
เมื่อกี้ก็คิดว่าเค้าถ่ายหนังอยู่จริงๆนะ

เกศได้แต่พยักหน้ารับ และอับจนคำพูด

ความรู้สึกเหมือนเล่นรถบัมพ์ในแดนเนรมิตสมัยเด็กๆมันแว่บเข้ามา

เพียงแต่ว่าคราวนี้มันเป็นบนมอเตอร์เวย์

ชนจริง เจ็บจริง
และเกือบจะตายเอาจริงๆ

พูดอะไรไม่ออกเลย

พอเริ่มตั้งสติได้ เกศก็โทรหาแบงค์

เพื่อนที่มหาลัย

เกศเพิ่งออกจากมหาลัย มุ่งหน้ากลับบ้าน โดยที่เพื่อนๆยังคงทำงานอยู่
เพราะฉะนั้นถ้าเกศไม่ถึงบ้าน ก็ควรจะบอกเพื่อนซักคนให้รับรู้บ้าง

อีก 15 นาทีต่อมา แบงค์ก็ขับรถตามมาถึงที่เกิดเหตุ

หน้าตาแบงค์ดูตกใจ และวิ่งเข้ามาปลอบเกศก่อนอย่างอื่น
แล้วค่อยเดินบ่นไปตามสภาพรอบตัวรถ

เกศปล่อยแบงค์เดินสำรวจบ้าง โทรศัพท์บ้าง
ส่วนตัวเองก็ได้แต่นั่งช็อคอยู่กับที่
จนเพิ่งจะได้สังเกตว่า รถชนจนแอร์เสียด้วย

อากาศในรถร้อนมาก .. ข้างนอกก็แดดแรงมาก

ประกันมาถึงแล้วเกศก็ยังทำอะไรไม่ถูก
แบงค์เป็นคนจัดการคุย เดินเรื่องให้ทุกอย่าง

จนกระทั่งพ่อมาถึง

ทันทีที่เห็นหน้าพ่อ เกศเดินพุ่งไปกอดพ่อแน่นๆ

น้ำตาปริ่มๆจะไหล
แต่สุดท้ายก็มีแค่เหงื่อเท่านั้น

พ่อรับช่วงคุยกับประกันต่อให้ ส่วนแม่ก็ไปคุยกับคู่กรณีบ้าง ปลอบลูกบ้าง
เกศยิ้มแย้มเฮฮา เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พอเห็นหน้าพ่อกับแม่ ทุกอย่างเมื่อกี้ก็เหมือนแค่ฝันไป

เคลียร์เรื่องจบ พ่อก็บอกว่า เอารถไปเข้าศูนย์กันเลยดีกว่า

แม่อาสาจะนั่งไปเป็นเพื่อนเกศด้วย
ถึงเกศจะยืนยันว่าเกศขับคนเดียวได้ และแอร์ในรถมันเสีย
แม่ก็ยังเปิดประตูมานั่งคู่ด้วย

แบงค์ลาพ่อกับแม่ และแยกตัวกลับบ้านไป

ส่วนเกศก็ขับไปแบบร้อนๆ จนถึงศูนย์ฮอนด้า เพื่อส่งซ่อมรถ

…

รถที่วันนี้ทางศูนย์โทรมาบอกแล้วว่า ยอดค่าซ่อมทะลุไปร่วมแสน
และยังไม่รู้กำหนดว่าจะได้รับรถคืนวันไหน

พ่อหันมาบอกเกศเมื่อตอนเย็น พร้อมกับยิ้มและลูบหัวเกศเหมือนเดิม
ลูบหัวเหมือนกับวันที่เกิดเหตุ

พ่อแซวว่า ชนครั้งแรกก็ล่อซะร่วมแสนเลยนะลูก แล้วก็หัวเราะคิกคัก

เกศไม่ตอบ ได้แต่กอดพ่อแน่นๆ

กอดไม่รู้กี่ครั้งแล้วในอาทิตย์นี้

ทั้งๆที่คิดว่า พ่อคงจะดุแน่ๆ ที่ทำให้เกิดเรื่อง

แต่ ตั้งแต่รถชน พ่อยังไม่พูดอะไรที่เป็นการดุว่า หรือทำร้ายจิตใจเกศเลยสักครั้ง
ได้แต่กอดปลอบ ลูบหัว เรียกขวัญให้กลับมาอยู่อย่างนั้น

ทุกวัน

เกศยังไม่รู้ว่า เกศจะได้รับรถคืนเมื่อไหร่

เกศไม่รู้ว่า เกศจะทำใจขับรถอีกครั้งได้มั้ย

เกศรู้แต่ว่า เกศกลัว
และอุบัติเหตุครั้งนี้มันก็น่ากลัวมาก มากชนิดที่เกศผวาก็คงจะถูกแล้ว

แต่เกศได้รับรู้ว่า รอบๆตัวเกศ มีแต่คนที่รักเกศจริงๆนะ

ถึงจะเศร้า แต่ก็อุ่นใจ

ขอบคุณแบงค์มากๆ ที่อุตส่าห์มาอยู่ด้วยทันทีที่เกิดเรื่อง
แถมยังมารับมาส่งที่บ้านกับมหาลัย ระหว่างที่เกศไม่มีรถใช้อีก

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ฟอนต์ ที่คอยถามไถ่ทุกครั้งที่เจอเกศออนไลน์

..

และขอบคุณพ่อกับแม่ .. น้องกัญจน์ด้วย
ที่อยู่กับเกศ เป็นห่วงเกศด้วยสายตาเงียบๆ และคอยดูแลเกศเงียบๆเสมอ
เกศก็ดีแต่จะทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วงอยู่เรื่อย แต่พ่อกับแม่ก็ไม่เคยดุอะไรเกศเลยสักคำ

รักพ่อกับแม่มากนะคะ

ขอบคุณสวรรค์ที่ยังให้เกศมีชีวิตอยู่

ขอให้เกศได้มีชีวิตอยู่กอดพ่อกับแม่ไปอีกนานๆ

ฉันคงต้องนับมันเป็นหนึ่งในที่สุดความภูมิใจในชีวิตของฉัน

set หนังสือ 4 เล่ม จากอาจารย์ พิษณุ ศุภนิมิตร
อาจารย์ที่ฉันนับถือและชื่นชม
มอบให้เป็นของที่ระลึกเนื่องในโอกาสการจบการศึกษาวิชาศิลปวิจารณ์ ที่อาจารย์เป็นผู้สอน

ตื่นเต้นเนื้อตัวสั่น ตั้งแต่รู้ว่าจะได้เรียนกับอาจารย์ณุ
แถมได้เป็นรุ่นสุดท้ายที่ได้เรียนกับอาจารย์เสียด้วย

จำได้ว่า ตอนนั้นพวกเราต้องนัดกันแต่เช้า ที่ McDonald พัฒนาการ
เพื่อรวมตัวกันนั่งรถตู้ บึ่งไปเรียนกับอาจารย์ถึงม.ศิลปากร วังท่าพระ
ทั้งๆที่พวกเราเป็นเด็กลาดกระบัง ..ระยะทางไกลกันสุดฟากกรุงเทพ
แต่เราก็ตื่นเต้นทุกครั้งที่ถึงคาบเรียนวิชานี้

บทเรียนของอาจารย์สนุก และท้าทายเสมอ
ทุกๆครั้งที่เข้าเรียน เราจะต้องเขียนบทความเรื่องอะไรซักเรื่องเพื่อส่งท้ายชั่วโมง

ไม่มีการเตรียมตัว ไม่มีการรู้ล่วงหน้า

และทุกๆครั้ง มีการเก็บคะแนน..

หนังสือ 4 เล่มนี้ เป็นหนังสือที่อาจารย์เขียนเอง
และมอบให้เป็นรางวัล สำหรับผู้ที่ทำคะแนนได้เป็นอันดับ 1 ในการเรียนครั้งนี้
แถมลายเซ็นให้บนปกในของทุกเล่มด้วยนะเอ้า

ดีใจและภูมิใจที่สุด
อ่านจบมันทั้ง 4 เล่มในคืนเดียวกันนั้นเลย
แทบจะเอามากอดและหนุนนอนแทนหมอนข้าง

คิดถึงอาจารย์นะคะ อยากกลับไปเรียนกับอาจารย์อีกครั้งจริงๆ

“Miracle of Art : มหัศจรรย์แห่งศิลปะ”

“วาดฝันผ่านบาหลี”

“Colours of Faith : สีสันแห่งศรัทธา แดนพุทธภูมิ”

“กลิ่นสีและกาวแป้ง”

งานเรียน สมัยป.โทที่ลาดกระบัง
วิจิตรศิลป์ เมเจอร์ Com Art
เลยได้ใช้ Illus ลงเส้นหนักๆ Maxๆ

แปลกดี ทั้งๆที่ตัวเองชอบงาน Minimal แท้ๆ

จริงๆแล้ว รูปน่ะวาดไม่ค่อยเก่ง แต่ถนัด style fabric paint ที่สุด
อันนี้เอารูปที่ sketch ไว้มาลง fabric เล่นๆ เป็นเกศซิล่าพ่นพิษ ฟู่ๆ

สรรพสัตว์ลายผ้า ออกแบบคาแรคเตอร์ให้มะม๊าติ๊ก แห่งเมืองทองธานี
ได้ค่าขนมมากินเล่นกรุบกริบ

แถมด้วย หมีอู๋
วาดให้เล่นๆเนื่องใน Bear Hug Project ของหมีอู๋

และปิดท้ายด้วยโลโก้พ่อ วาดเล่นๆเนื่องในวันคริสต์มาส
คลิกอุดหนุนพ่อฉันได้ตามเคย

..บร๊ะ ขายของตอนจบทุกทีสิน่า

Web Demo ออกแบบให้บริษัทเก่า .. เอาไว้ใช้ demo ให้ลูกค้าดูเฉยๆ ไม่มี URL จริง

ท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย ..
mock ให้บริษัทเก่าเหมือนกัน ไม่รู้ได้เสนอลูกค้าไปรึยัง ดันลาออกมาซะก่อน

ยูมิอุริชิมบุน น่าจะกำลัง On Progress นะ..
Design ไว้ แต่ไม่ได้ติดตามต่อเพราะลาออกมาก่อนเหมือนกัน เฮ้อ ~~

เว็บเลือกตั้งปี 54 ของไทยพีบีเอส
launch ใช้จริงในระยะเวลาสั้นๆ ราว 2 อาทิตย์ ช่วงเลือกตั้งใหญ่เดือนกรกฎาคม 54 ที่ผ่านมา
เป็นหนึ่งในประสบการณ์อันมีค่าและน่าจดจำ
กับการนั่งตาค้างที่สตูดิโอไทยพีบีเอส และมอนิเตอร์ผลคะแนนสดทั้งคืน

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.. ตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย ลืมแล้ว

เว็บพ่อฉันเอง เป็นเว็บแรกในชีวิตที่ผลิตมันขึ้นมา
อยากอุดหนุนเชิญคลิก link ด้านข้างได้นะจ้ะ ขอบพระคุณ

งานมีอีก แต่พอแล้ว หน้ายาว

เขิน